Wordt tot een nieuw begin. Sfeermuziek Inleiding



Dovnload 27.4 Kb.
Datum22.07.2016
Grootte27.4 Kb.
WAT HET EINDE LIJKT TE ZIJN,
WORDT TOT EEN NIEUW BEGIN.

Sfeermuziek
Inleiding

Het vreemde november-gevoel haalt het leven uit de mensen en daarom houden ze niet van deze maand. In november word je door zoveel dingen aan de dood herinnerd: kerkhoven, vallende bladeren, mist, vlug invallende duisternis …

En net op de eerste dagen van deze maand vieren mensen Allerheiligen en Allerzielen: dagen waarop we denken aan de dood van zovele mensen voor ons, en aan onze eigen dood.

Het zet je aan om er toch even stil bij te staan.

Wat voor zin heeft het om de dood levend te houden ? Waar ga ik naartoe ?

Je kan voor jezelf een antwoord zoeken doorheen de teksten, verhalen


en stilstaan bij een gelovig antwoord.

Luister en geef jezelf de kans om er eens rustig bij stil te staan.


I’ll be missing you – Puff Daddy & Faith Evans

Notorious BIG is een Amerikaanse rapper die door Puff Daddy gelanceerd werd. Ze werden zeer goede vrienden. Notorious werd in maart 1997 neergeschoten in Los Angeles. Puff Daddy en Faith Evans, de vrouw van Notorious, zingen samen dit herdenkingslied. Dat Puff Daddy gelovig is, hoor je in zijn geloof in het leven na de dood.


We leggen onze gevoelens op die van Puff Daddy en Faith Evans. Lees rustig de fragmenten die uit de songtekst gehaald zijn. Sta er eventjes bij stil, duidt misschien een zin aan waarin je jezelf, je eigen gevoelens herkent.


Words can't express what you mean to me
Even though you're gone, we still a team
Can't imagine all the pain I feel
I know you're still living your life -- after death
Know you in heaven smiling down

Watching us while we pray for you


Every day we pray for you
Till the day we meet again
In my heart is where I'll keep you friend

Memories give me the strength I need to proceed


I still can't believe you're gone
Somebody tell me why, on that morning
when this life is over
I know -- I'll see your face

Woorden kunnen niet uitdrukken wat je voor mij betekent.

Zelfs al ben je nu weg, toch blijven we een team.

Je kunt je niet voorstellen hoeveel pijn ik voel.
Ik weet dat je verder leeft na de dood.

Ik weet dat je vanuit de hemel naar ons toelacht.

Je kijkt naar ons terwijl wij voor je bidden.
Elke dag bidden we voor jou
tot de dag dat we elkaar zullen terugzien.
In mijn hart blijf je mijn vriend.
De herinneringen geven me de kracht om verder te leven.
Ik kan nog altijd niet geloven dat je weg bent.
Iemand, zeg me, dat op de dag dat mijn leven voorbij is, ik jou zal terugzien.


Welke gevoelens herkennen wij bij onszelf ?
Ook al is sterven een deel van het leven, en is er hoop op leven na de dood, toch doet het afscheid nemen veel pijn voor wie achterblijft. Ze zeggen dat het flink is om niet te huilen. Ik vind het moediger om wel over mijn gevoelens te praten.
Wie wil kan praten over iemand die hij/zij verloren heeft.

Over het verdriet of de pijn, die soms zo moeilijk te verwoorden zijn.
Het verhaal van de 3 levens – deel 1

Eens kwam een man met tranen in de ogen bij me en zei : ons Martine is erg ziek en ze heeft volgens de dokter maar tien dagen meer te leven, kan je ons helpen ?

Het meisje, veertien jaar oud, lag op de kinderafdeling van het ziekenhuis. Haar moeder zat aangeslagen dag en nacht aan haar bed.

Ik zei : ik ga haar een brief schrijven. Een brief waarin ik wil proberen te antwoorden op haar beknellende vraag : moeke, waar ga ik nu naar toe ?


Video-fragment: City of Angels ( 3 min.)

Intro van de film, waarbij we zien hoe een moeder haar zieken kind in een lauw bad stopt, hoe een vreemde in de kamer zit, hoe het kind naar het ziekenhuis wordt gebracht, hoe ze sterft en samen met de vreemde, vriendelijke man naar het licht toegaat.
Het verhaal van de 3 levens – deel 2

Ik schreef haar :

Martine, je hoeft niet bang te zijn voor de dood. Want eigenlijk ben je ooit al eens dood-gegaan, en zie, toch leef je nog.

Eigenlijk zijn wij mensen allemaal al twee keer geboren en één keer gestorven. Alleen, we weten het niet meer. Toen je moeder, Martine, eergisteren vertelde over je blije geboorte, toen zei je: da weet ik nie meer zunne. En toch was die geboorte al de tweede geboorte. De eerste, daar weten we nog veel minder van en toch hebben we die ook beleefd. Dat was toen wij ontvangen werden in de schoot van onz’ moeder. Dit was het begin van ons eerste leven, binnenin de moederschoot. Daarin zijn we gegroeid van één celletje naar een volgroeid wezentje. Tot we begonnen uit onze moederschoot weg te willen, omdat we voelden dat onze tijd gekomen was.

Ieder van ons, ook jij Martine, voelde zich goed in die moederschoot. En toch moest je er weg, toch kon je er niet blijven. En dan, Martine, ben je voor de eerste keer doodgegaan. Of liever, je dacht dat je aan het doodgaan was, maar meteen was duidelijk dat dood-gaan een door-gaan is. Je bent ter wereld gekomen, voor de tweede maal geboren. Wie bij die geboorte binnen in de moederschoot zou kunnen kijken, zou niets anders zien dan pijn en verdriet en niets anders horen dan de klacht : waarom gaat zij nu van ons weg, was het dan niet goed bij ons ? Maar niemand denkt na de geboorte nog aan de pijn, zelfs de moeder niet, want iedereen is blij om het nieuwe leven dat nu zichtbaar is.

En zo begon dan voor ons het tweede leven. Ook voor jou, Martine. En eigenlijk zou je nog vijftig, zestig, zeventig jaar volle leven te wachten moeten staan. Maar nu komt de dokter zeggen : Martine, je hebt nog maar amper tien dagen te leven. Wat gebeurt er nu met jou ? Vlieg je nu uit de bocht ? Tel je niet meer mee ? Of zou het niet kunnen, Martine, dat je nu weer door een dood heengaat, om in je derde leven geboren te worden ?

Van deze derde geboorte voelen we alleen maar de pijn en de angst aan de binnenkant, hier en nu. Maar hoe vredig kan het ons niet maken, wanneer wij geloven dat wij door al die pijn en angst heen, herboren zullen worden naar de hemel, waar geen rouw meer zal zijn, geen geween, geen pijn, geen verdriet en ook nooit geen dood meer. En zoals niemand in de moederschoot kan terugkeren om te laten weten dat doodgaan geboren worden is, kan niemand uit het derde leven ons zeggen hoeveel zaliger het daar is.

Evangelietekst Openbaring, 21; 1 - 4
En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

De eerste hemel en de oude aarde waren verdwenen.

Ook de wilde, dreigende zee bestond niet meer.

Vanuit die hemel zag ik een nieuwe hoofdstad neerdalen,

versierd en getooid zoals een meisje voor haar jongen.

Toen hoorde ik een machtige stem die riep van de troon:



Zie hier Gods woning onder de mensen..

Hij zal bij hen wonen.. Zij zullen Zijn Volk zijn en Hij,

God met hen, zal hun God zijn..

Elke traan in hun ogen zal Hij drogen.

Er zal geen rouw meer zijn, geen geween, geen pijn, geen verdriet

en ook nooit geen dood meer.

De dingen van vroeger zijn voorbij.
Kaarsen … lichtbrengers in donkere dagen
Theelichtjes worden aangestoken aan de brandende leenkaars. Leerlingen steken de theelichtjes aan en lezen de onderstaande tekstjes. Op de achtergrond speelt muziek.
We branden een eerste kaars voor alle overledenen.

(STILTEMOMENT)


Met een tweede kaars gedenken we wie overleden zijn in onze gezinnen en onze families.

(STILTEMOMENT)


De derde kaars steken we aan voor alle vrienden en kennissen die we verloren hebben, door de dood, door ruzies, op welke manier dan ook.

(STILTEMOMENT)


Een vierde kaars branden we uit medeleven met de mens om wie niemand treurt, bij wiens begrafenis niemand aanwezig was of zal zijn.

(STILTEMOMENT)


Bij de vijfde kaars denken we aan alle mensen die omkwamen door honger, oorlog, terreur, geweld...

(STILTEMOMENT)


Een zesde kaars is voor al diegenen die vandaag en op dit moment, waar ook ter wereld, sterven.

(STILTEMOMENT)


Een volgende kaars steken we aan voor de vele zinloze slachtoffers van het verkeer.

(STILTEMOMENT)


Bij de achtste kaars gaan onze gedachten naar het ongeboren leven, dat geen kans krijgt ooit geboren te worden.

(STILTEMOMENT)


De negende kaars is bestemd voor ons allemaal, opdat we voor anderen een troost en steun mogen zijn.

(STILTEMOMENT)



Testament – Bram Vermeulen

En als ik doodga, huil maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

Het is maar een lichaam, dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten.
En als ik doodga, huil maar niet

ik ben niet echt dood, moet je weten.

Het is de heimwee ( = verlangen naar alles wat je dierbaar was)

die ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij die bent vergeten.
En als ik doodga, treur maar niet.

Ik ben niet echt dood, moet je weten.

Het is het verlangen, dat ik achterliet.

Dood ben ik pas, als jij dat bent vergeten.








De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina