Inval en oorlog in Dudzele Vrijwilligers en vluchtelingen 1914 Le xxe Siècle, 24 december 1915



Dovnload 11.33 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte11.33 Kb.
Inval en oorlog in Dudzele
Vrijwilligers en vluchtelingen 1914

Le XXe Siècle, 24 december 1915

d’Anvers à l’Yser
Velddagboek van een vrijwilliger, 13 oktober 1914
Onze kompagnie had last gekregen de ijzeren bruggen van de dubbele Leopoldsvaart, bij den 10de mijlpaal van de steenweg Brugge-Sluis, tot het uiterste te verdedigen. Wielrijders weten ons te Dudzeele te vertellen, dat reeds geweervuur gelost wordt te Steenbrugge, en de vijand (cavalerie, wielrijders en mitrailleurs) in spoedmars op de zeekust afgaat…. Ons werd bevolen de bruggen te vernielen, mocht soms de vijand in grote meerderheid opdagen… Wij gaan de gevechtslinie bezetten, dicht bij het kanaal… Uit Brugge stroomt een onafzienbare stoet vluchtelingen, een eindeloze verwarring van voetgangers, wielrijders en wagens allerhande. Die mensen wenen, tieren, huilen, beweren dat reeds Brugge in handen van de Duitsers is. Twee stoomtrams staan reeds achter elkaar, stopgezet door deze opeengedrongen menigte. Burgerwachten in militair pak, maar zonder wapens, zijn erin opeengetast. Zij eisen met klem vooruit te komen, ingezien het gevaar dat hen dreigt; de Duitsers zullen hen, als frank-tireurs onmiddellijk doodschieten, daar zij als militair door de vijand niet erkend worden. Te 22.30u komt proviand toe, en tevens het bevel de bruggen op te geven, en zonder verwijl naar Zuienkerke te trekken. Kort voor middernacht bereiken we Dudzeele, en krijgen daar te horen dat, uit oostelijke richting een troep op het dorp aankomt. Zal dat een botsing worden? Met ons vieren….gaan we op verkenning uit. Heel duidelijk horen we onrythmisen stap van een talrijke troep. We houden ons, ademloos, onbewegelijk, koes tegen een muur aangedrukt. Twee gewapende mannen,onkennelijk vanwege het dikke duister, trekken ons voorbij. Twee andere volgen twintig meter verder. Wij hebben verzuimd ons gloeilichtje mee te brengen.

“Halte là! Qui vive?”

De mannen stoppen, en ook de hele troep die hen, in ’t straatje kort op de hielen volgde, blijft nu staan. Geen antwoord. In de ijzige stilte hoort men knarsend geweren laden. We zouden heel goed mekaar kunnen raken, maar mekaar zien of verkennen, geen kwestie van. Het angstvolle wachten duurt slechts een paar ogenblikken…Het was een kompagnie van ons eigen regiment, de laatste, gelast met het ophalen van de bruggen, aan de vaart van Zeebrugge. Wij zetten onze opmars voort… Te 02.30u bereiken we Zuienkerke, waar geen levende ziel te ontmoeten is…

Een Dudzeels gezin op de vlucht voor de oorlog

Dudzele, 1914. De ongehuwde dochters en hun moeder. Het gezin Edmond Schotte-Deroo uit de Kerkstraat. Van links naar rechts: Anna-Coleta Deroo, Louise, Wilhelmina en Elodie Schotte. Zus Renilde ontbreekt, zij is immers in Wales. Bemerk de kledij.

Anna-Coleta Deroo en haar man Edmond Schotte woonden te Dudzele en hadden vijf kinderen; vier dochters en één zoon. Edmond was een succesvol kleermaker-barbier en Anna was naaister. Thuis hield men café en alles moest er steeds piekfijn uitzien. De dochters kregen volgende namen: Renilde, Elodie, Louise en Wilhelmina. De enige zoon kreeg de naam Henri Schotte.
Dochter Renilde Schotte was reeds voor de oorlog gehuwd met Dudzelenaar Henri Destickere. Henri werkte op de schepen te Zeebrugge als meestergast-technicus. Het gezin Destickere bestond bij het uitbreken van de Grote Oorlog uit vader, moeder en zoontje Staf.
De familie is in oktober 1914 als vluchtelingen vertrokken vanuit Zeebrugge om uiteindelijk uit te wijken naar het zuiden van Wales, naar het plaatsje Aberdare waar de mijnindustrie in die tijd nog belangrijk was. Wales zat toen in een heropleving van het Christelijke geloof en vele vluchtelingen werden door kerkelijke organisaties aldaar aangetrokken. Henri zou er aan de kost komen door te werken “aan de machines van de koolpitten”. En Staf, die had reeds leren lopen op het schip richting Engeland.

Gezin Destickere - Schotte


Het gezin zou na de oorlog terugkeren maar Renilde zou in 1921, te vroeg, te jong sterven. Kort na een operatieve ingreep is zij bezweken aan een inwendige bloeding als gevolg van het omkeren van een zware matras. De eerste dochter van haar zus Louise, die in 1920 gehuwd was met Jozef De Vuyst, zou in datzelfde jaar de naam van haar overleden tante erven.
Henri zou opnieuw in het huwelijk treden. Hij huwde namelijk met de zus van z’n overleden vrouw; Wilhelmina.
Louise Schotte is de grootmoeder van P.De Vuyst.
Ongeveer 265.000 Belgische vluchtelingen zouden de oversteek naar Engeland wagen in 1914. De Engelse samenleving zou zich al vlug organiseren en hulpacties op touw zetten. Geleidelijk zwierven de vele vluchtelingen uit over Engeland, Wales en Schotland. Maar al tijdens de oorlog kwam hier en daar wat sleet op deze gastvrijheid ondermeer daar sommigen vonden dat de Belgen militair te weinig actief waren en de inspanningen teveel van Groot-Brittannië kwamen...

De Union Jack en de Belgische vlag naast elkaar gehouden door dankbare Belgische vluchtelingen op Engelse bodem, 1914.


Noot:

Le XXe Siècle was een toonaangevend populair Belgisch katholiek dagblad

Foto’s: verzameling P.De Vuyst
Met dank aan:

Mevr.Jeannine Destickere

Mevr.Renilde De Vuyst

Dhr.Arabel Dekempe

Dhr.Raymond De Vuyst

Dhr.Rudi De Vuyst




Opsteld door P.De Vuyst – NSB Dudzele – Brochure 7 - 2010






De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina