Wijkraad Willemskwartier



Dovnload 23.97 Kb.
Datum07.10.2016
Grootte23.97 Kb.
Wijkraad

Willemskwartier

KvK: 09152308

WE ZIEN WEL!

De toekomst van het Willemskwartier


Dit stuk gaat over de toekomst van het Willemskwartier. Het Dichtersplein is ongeveer af, ze beginnen in Brederostraat-Zuid en –Noord, het Voorzieningenhart is getekend en er worden plannen ontwikkeld voor de rest van de oudbouw in de wijk. De meeste bewoners wonen nu nog in oudbouw of in de nieuwbouw uit de jaren tachtig. Of dat over tien jaar nog steeds het geval is, weten we niet. Wordt het hele Willemskwartier gesloopt en opnieuw gebouwd? Of wordt er toch gerenoveerd? Staan er over tien jaar inderdaad voor 60% koopwoningen en 40 % huurwoningen, zoals in de Wijkvisie van de gemeente is te lezen? We zullen het gaan zien.
Bewoners

Vanouds is het Willemskwartier een wijk voor laagbetaalde en niet-hoog opgeleide mensen. Hoge werkeloosheid en inmiddels ruim 20% allochtoon.

Maar het is onzin om te zeggen dat “vroeger” alles beter was en dat ïedereen-iedereen-kende. Want dat was niet zo. Het is ook onzin om te zeggen dat vroeger de bewoners “veroordeeld” waren tot het Willemskwartier, want ook tientallen jaren geleden vertrokken er al mensen naar andere wijken of andere steden. Sommigen hadden daar spijt van en kwamen terug, als die mogelijkheid er was.

En er wonen ook niet alleen maar laag-betaalde en laag-ontwikkelde mensen. Misschien vlak na de oorlog nog wel, maar daar is langzaam maar zeker verandering in gekomen: ook kinderen van bewoners van het Willemskwartier gaan naar de universiteit.

En het is zelfs niet waar dat er alleen maar goedkope huurwoningen stonden. Er waren ook koopwoningen, niet veel, maar ze waren er wel. En niet alle huurwoningen zijn in de loop van de tijd goedkoop gebleven.
Verandering

De komst van allochtonen is een grote verandering geweest. Het is lastig wanneer je je nieuwe buren niet blijkt te kunnen verstaan. Maar veel en veel belangrijker is dat er mede door hun komst, maar ook door de toenemende welvaart, doordat kinderen van bewoners beter opgeleid werden en vreemd genoeg ook door de overheidsbezuinigingen in de jaren ’80 en het langzaam oplopende achterstallig onderhoud aan de woningen in het Willemskwartier er sprake is geweest van een toename van het verloop van bewoners.

Was het “vroeger” voor heel veel bewoners vanzelfsprekend dat je in het Willemskwartier blééf wonen, wanneer je er geboren was, nu is dat allang niet meer het geval. Net als nu het geval is bij sloopwoningen, zijn er door de jaren heen altijd bewoners geweest die niet meer in het Willemskwartier wilden blijven. Of gewoon ergens anders gingen wonen. Die mogelijkheden zijn er natuurlijk al lang, ook al waren ze beperkt.
Blijvers

Maar er zijn ook altijd bewoners geweest die juist wel in het Willemskwartier wilden blijven wonen. Die zelf hun huis gingen opknappen. Die wel graag hun kinderen dicht in de buurt hadden wonen. Die in hetzelfde huis als waarin ze geboren zijn, oud willen worden. Sommigen wonen er al 20 – 30 – 40 jaar, en niet alleen autochtonen. Over deze bewoners hebben we het nu.

De precieze getallen, de statistieken, kennen we niet. We weten niet hoe groot of klein het aantal verhuizingen vanuit en naar het Willemskwartier is. Maar het gaat hier niet om die getallen.

We weten natuurlijk wel dat door de sloop en nieuwbouw plannen het aantal verhuizingen op dit moment en de komende jaren wel groot is en zal zijn. En voor sommige mensen is dat een geschenk uit de hemel: die kunnen eindelijk weg uit een wijk waar ze eigenlijk niet wilden wonen. Dat kan.

Voor verreweg de meeste mensen zijn de sloop en nieuwbouw op de eerste plaats echter een hoop gedoe: verhuizen is een hoop werk en een hoop… ja, gedoe. En het kost geld. En als je in de wijk wil blijven wonen, moet je twee keer verhuizen.

Niet voor niets zullen we bij Portaal er op blijven hameren dat ze ‘t de bewoners die in de wijk willen blijven wonen (of er terugkeren), niet onnodig moeilijk moeten maken. Maar er zijn dus altijd bewoners die de wijk uitgaan, geweest. En er zullen altijd bewoners willen blijven. Door de sloop en nieuwbouw is de vraag wat bewoners willen en gaan doen, nu belangrijk geworden.



Achterblijvers

De laatste jaren wordt er veel gesproken over achterstandswijken. Het Willemskwartier is zo’n achterstandswijk, wordt gezegd. Daarom zijn die sloop en nieuwbouwplannen er ook gekomen.

Door van de wijk een gemengde wijk te maken, dus met huur- en koopwoningen, voor de smalle en voor de dikkere beurs, houdt het Willemskwartier op een achterstandswijk te zijn, zo wordt gezegd.

Het zijn opnieuw getallen en statistieken die bepalen wanneer een wijk een achterstandswijk is. Percentage werkelozen, percentage uitkeringen, percentage allochtoon, percentage huurwoningen en wat al niet meer. Dat zal best zo zijn.

Maar wij willen een hele andere definitie van achterstandswijken geven:

Volgens ons is een achterstandswijk een wijk waarin die bewoners die er wonen en willen blijven wonen, de blijvers dus, het gevoel krijgen dat ze achterblijvers zijn geworden.
Ontstaan

Hoe ontstaat een achterstandswijk? Ook daarover is genoeg aan statistiek en theorie te vinden.

Ouderdom van de wijk speelt een grote rol, prijs van de woningen, huurbeleid, onderhoud, sociaal beleid, lage inkomens verhuizen naar lage-huurwoningen, inkomenspeil, welvaartspeil, opleidingsniveau, iedereen kent dat wel. Allochtoon niet te vergeten.

Maar een veel interessantere vraag is: hoe ontstaat het gevoel van een achterstandswijk? Ja, daar hoort een gevoel bij, het gevoel een achterblijver te zijn, wanneer je zelf in zo’n wijk woont. Of het idee dat er allemaal achterblijvers, ‘losers’ zeg maar, wonen in zo’n wijk, wanneer je niet zelf in die wijk woont.

Zo’n gevoel ontstaat langzaam. Zo’n gevoel ontstaat wanneer je om je heen ziet dat andere mensen het beter krijgen dan jij ‘t hebt, dat ze beter wonen, leuker lijkt het wel, grotere auto, mooier huis, betere baan. En ga zo maar door. Nee zeg, wanneer je in zo’n wijk lijkt te willen blijven wonen, dan moet je wel een ‘loser’ zijn!
Imago?

Daarmee ‘bewijzen’ behalve de getallen en de statistieken, ook nog eens het imago van de wijk dat het om een achterstandswijk gaat.

Is het dus een imago-probleem? Nee, dat is het niet.

Imago speelt een rol, hoe dan ook, maar het probleem is geen imago-probleem dat is op te lossen met mooie spotjes op de tv, een prachtige huis-aan-huis folder, een toegankelijke website of welke andere campagne dan ook. Het imago van een wijk, bewoners van een wijk, verandert wanneer er een verandering te zien is. Niet alleen in een reclamebeeld, maar gewoon: zichtbaar voor ogen van mensen. Dat geldt voor de toekijker, voor degene die niet in de wijk woont en er van buitenaf tegenaan kijkt. Maar een imago verandert pas echt wanneer niet alleen de toekijker maar ook de bewoner dat zelf ziet.

Het gevoel moet dus veranderen. Imago is geen oorzaak, maar gevolg van gevoel.
Oplossing?

Wanneer er in een wijk oude en verwaarloosde woningen gesloopt worden en er komen prachtige nieuwbouw huizen voor in de plaats, dan is dat dus een goede oplossing voor een achterstandswijk? Daarmee wordt er immers zichtbaar iets veranderd.

Voor de toekijker is dat inderdaad het geval. Maar is dat ook zo voor de bewoner?

Voor de bewoner liggen de zaken wat ingewikkelder. Op de eerste plaats ziet hij zich plotseling geconfronteerd met de vraag of hij wil verhuizen. Niet of hij moet verhuizen, want dat is geen vraag. Hij moet zich plotseling gaan afvragen waar hij wil wonen, terwijl hij eerder zich die vraag niet zou hebben gesteld. En dit is eigenlijk de belangrijkste vraag

Er valt van alles over nieuwbouw te zeggen, nieuwe kansen, zeker, hogere kosten, ook zeker, nieuwe buren, ook al vrijwel zeker, een beter huis, ja, een mooiere wijk, een kwestie van smaak, en ga zo maar door. Maar dat is niet de kern van de zaak.

De kern van de zaak is dat bewoners van een wijk in die wijk willen (blijven) wonen.

Dat geldt voor bewoners die terugkeren maar ook voor nieuwkomers, huur of koopwoning maakt in dit opzicht geen verschil, allochtoon of autochtoon, ook dat maakt niet uit.

De echte oplossing voor elke achterstandswijk is dat er mensen (kunnen blijven of komen) wonen die er willen wonen, die er zich thuis voelen en die van plan zijn er te blijven.


Nieuwe bewoners

Dan hebben we het dus over twee groepen: de oude bewoners en de nieuwe bewoners.

Nieuwe bewoners vragen zich hopelijk af waarom ze een woning in het Willemskwartier zouden kopen (de meeste nieuwe bewoners zullen eigenaren zijn)? Is het omdat ze elders geen kans hebben omdat er bij voorbeeld voor starters nergens anders betaalbare koopwoningen staan, laat staan huurwoningen?

Dan maken deze starters een slechte start als het om de wijk gaat.

Of is het omdat een koopwoning in het Willemskwartier een leuke investering is of om een andere reden een tussenstap in hun wooncarrière? Waarschijnlijk zal dit voor veel van de nieuwkomers gelden. En die zullen zich niet snel afvragen of ze zich wel thuis zullen voelen.

We zeggen hiermee niet dat deze nieuwkomers niet mogen komen. Er zijn zoveel mensen die veel vaker verhuizen. Maar wij denken niet dat deze veel zullen bijdragen aan het imago van het Willemskwartier. En wij denken niet dat deze mensen hun kinderen naar een school in het Willemskwartier zullen laten gaan.

Of is het omdat ze het Willemskwartier een betere wijk vinden, leuker ook, goed voor de kinderen, met een mooi huis, een betere toekomst? In dat geval zijn het blijvers. Die zullen wel geneigd zijn hun kinderen in de eigen wijk op school te doen. Die hebben dan niet het gevoel dat ze in een achterstandswijk zijn komen wonen.
Oude bewoners

Met oude bewoners bedoelen we de bewoners van sloopwoningen die naar de wijk terugkeren. Die zijn wel van plan te blijven, de meesten in ieder geval. Die hebben zich in de wijk thuis gevoeld en hopen dat dit zo blijft. Deze mensen gaan erop vooruit: een mooiere woning, een duurdere woning natuurlijk ook, maar nog betaalbaar in een mooiere wijk.

Wanneer deze bewoners zien dat hun wijk erop vooruit is gegaan, zullen ze niet langer het gevoel van de achterstandswijk hebben en houdt het Willemskwartier op een achterstandswijk te zijn.
AAA-locatie

Eigenlijk is het vreemd dat het Willemskwartier ooit een achterstandswijk heeft kunnen worden. De plek is een AAA-locatie. Dat wil zeggen dat projectontwikkelaars, als ze de kans zouden krijgen, alle huizen plat zouden gooien en er prachtige dure woningen voor in de plaats zouden zetten: riante twee-onder-een-kap te koop, met patio, vlak bij het centrum, zo zou de tv het laten zien.

Dat het Willemskwartier zo’n locatie niet is, heeft natuurlijk alles te maken met de ontstaansgeschiedenis, met overheidsbeleid, met de ontwikkelingen bij woningcorporaties en meer van dat soort zaken. Dan hebben we het over geld.

En geld speelt natuurlijk altijd een rol, ook wanneer mensen besluiten waar ze willen wonen.

Nieuwe bewoners van het Willemskwartier hebben het geld om in het Willemskwartier te komen wonen. De oude bewoners huren een nieuwbouw woning beneden de € 500,-, met recht op huurtoeslag wanneer hun inkomen dat toelaat. (In het Waterkwartier is dit niet het geval.)
Tien jaar later.

Hoe ziet het Willemskwartier er over tien jaar uit? Nog steeds een achterstandswijk of is het inderdaad een goede investering gebleken om er nu een nieuwbouw woning te kopen? Of geen van beiden?

Dat weten we niet. Als bewoners zich dan in voldoende mate thuis voelen en er voldoende perspectief is dat de wijk niet opnieuw een wijk van achterblijvers wordt, zit het wel snor. Dan zitten hun kinderen in de wijk op school en kunnen die, wanneer ze volwassen zijn, ook een woning in de wijk betrekken als ze dat willen.

Maar moeten die kinderen dan een woning kopen of kunnen ze ook huren?


Een belangrijk zinnetje

Dat is een belangrijke vraag. De overeenkomst die gemeente en Portaal hebben gesloten bevat een belangrijk zinnetje: “Harmonisatie bij mutatie”. Die overeenkomst geldt tot en met 2009. Voor de periode erna wordt een nieuwe overeenkomst gesloten.

Het zinnetje betekent dat bij iedere wisseling van bewoners de verhuurder (Portaal in dit geval) de huurprijs mag verhogen. En het is eigenlijk raar dat dit zinnetje in zo’n overeenkomst staat, want verhuurders mogen dat al veel langer. Het zinnetje lijkt overbodig.

Maar het zinnetje betekent dat op termijn voor de nieuwbouw huurwoningen die nu gebouwd worden geen huurtoeslag meer geldt. Lage inkomens, ook kinderen van huidige bewoners, kunnen dan geen woning meer huren in de wijk. En wanneer volgens de nog te ontwikkelen nieuwe plannen voor de rest van het Willemskwartier alsnog het hele Willemskwartier plat gaat en er alleen nog maar nieuwe woningen zullen staan, dan wordt de wijk alsnog de AAA-locatie die het eigenlijk is.



Nee, dan is het Willemskwartier geen achterstandswijk meer en zijn de dan nog in de wijk wonende huurders, de echte achterblijvers.
Wijkraad Willemskwartier, 7 september 2008









De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina